Eureka

I just came to a realization (again) that when I began a relationship with Eugene, I started to accept "me". Yung inde ko kelangan ng maraming kaibigan, inde ko kelangan na iplease ang mga kamag-anak ko parati para matahimik ang buhay. I can be "me". But the sad reality of that is dahil dun, nalayo na ako ng husto sa mga highschool friends ko, di na ako mahilig sumama sa mga office events, di na mhilig mkipagkuwentuhan sa mga ka officemate at inde na rin ako madalas umuwi sa Bulacan. Unconsciously, I have become dependent on his presence.
Na ok na ako kasi anjan naman siya.

Isa sa mga pag-aaway namin, nasabi na rin nya yun eh. Na ako daw ang dahilan kaya daw inde na rin sya masyado nkakakahalubilo sa mga kamag-anak nya dahil daw ayaw ko palagi. Pero kung tutuusin, siya ang nauna. Dahil ayaw nya or inde nya feel ang ugali ng mga kamag-anak ko ayaw nya na madalas kami magstay sa Bulacan. So I felt na it would be unfair na pag sa Bulacan ayaw nya pero kapag sa pamilya nya pwede. Laging dahilan, malayo. Pero I know deep inside inde naman yun lang ang dahilan niya.